تعارض میان کار فوری و ابتکار راهبردی نشانه شکست سازمان نیست؛ نتیجه محدودیت واقعی ظرفیت، زمان و اختیار است. مسئله زمانی آسیب‌زا می‌شود که سازمان ندانند چه کسی حق داوری دارد، کدام داده برای انتخاب لازم است و هزینه عقب‌انداختن هر مسیر چیست. حکمرانی منابع باید اختلاف را از جنگ واحدها به انتخابی قابل پیگیری تبدیل کند.
